Boskie Serce

Okres Wielkiego Postu to najlepsza okazja, aby rozważać w swoim sercu tajemnice wiary chrześcijańskiej. W tym czasie możemy więcej rozmyślać i trwać przy Panu, który z miłości bierze krzyż na swoje ramiona. Jesteśmy zaproszeni, aby razem z Nim wołać z głębi serca do Boga Ojca.

Tyle ważnych i niepokojących wydarzeń dokonuje się w naszym życiu. Prosimy więc z ufnością, aby Opatrzność Boża nad nami czuwała. Przyznajemy, że jesteśmy słabymi ludźmi i grzesznikami. Przepraszamy za zaniedbania, błędy i nieprzestrzeganie Bożych przykazań. Wierzymy mocno, że miłosierny Ojciec wszystko nam przebaczy, gdy z miłością zwrócimy się do Niego.

Z drżeniem przystępujemy bliżej do Pana, aby nas przytulił do swego Boskiego Serca. Ufamy Mu bezgranicznie i ze wszystkich sił. Wyczekujemy na Słowo Boże, które ma moc uspokoić duszę i umocnić na czas walki duchowej.

Pragniemy Boga całym sercem. Niczego już nie oczekujemy bardziej niż spotkania z miłosiernym Ojcem. Wpatrujemy się w krzyż naszego Pana Jezusa Chrystusa i z niego czerpiemy siłę do pokonywania trudów życia. Zdajemy sobie sprawę, że po ludzku nie damy rady pokonać nieprzyjaciela i wroga, który oczekuje naszego upadku.

Panie Boże, udziel nam Twojej świętej łaski, abyśmy zdołali nieść nasz krzyż i nie załamywali się, gdy jest zbyt ciężko. Oczekujemy Twej pomocy w chwilach samotności i bezradności. Ty jesteś w stanie nam dopomóc. Prosimy zatem ześlij swego anioła pocieszyciela na czas zmagań i doświadczeń. Przede wszystkim zaś przebacz nam nasze grzechy i nieposłuszeństwo. Wraz z Jezusem Chrystusem pragniemy nieść krzyż i pomagać bliźnim, którzy upadają na drodze krzyżowej. Niech Twoje błogosławieństwo wspiera nas każdego dnia, a w szczególnie w momentach kryzysów i utraty nadziei.

Otworzyć serce

Czas Wielkiego Postu jest najlepszą okazją, aby przylgnąć do Pana całym swym sercem. To czas, aby zaakceptować siebie i dar życia wraz ze wszystkimi ograniczeniami. To czas, aby zrozumieć, że płacz i cierpienie są również potrzebne do osiągnięcia dojrzałości duchowej.

Ten szczególny okres w roku liturgicznym to szansa, aby otworzyć swe serce przed Panem, który jedynie jest w stanie zaspokoić tęsknotę duszy ludzkiej. Dlatego w Wielkim Poście chrześcijanin koncentruje się na swoim Panu i Bogu, który jest litościwy i miłosierny, a także bogaty w łaskę dla wszystkich potrzebujących.

Wielki Post może być czasem błogosławionym w owoce nawrócenia ze ścieżek prywatnych egoizmów na drogę bezinteresownej miłości. Warto wykorzystać ten czas, aby się zatrzymać przy Panu i na Nim skupić swe myśli. Potrzeba przy tym przyznać się do swoich błędów i przylgnąć z miłością do Boga.

Kościół w tym świętym czasie przygotowuje szereg nabożeństw, które umożliwiaj lepszy kontakt ze sobą i Panem Bogiem. Poprzez sakramenty święte można umocnić się w wierze i nabrać wewnętrznej mocy do pokonywania przeciwności. Trzeba jednak odważyć się wyjść ze swojego zamkniętego świata i miłości własnej, aby pokochać jeszcze bardziej bliźnich i Boga Ojca.

Warto w tym czasie zapłakać nad sobą i przyznać się do słabości nie po to, aby rozpaczać i się załamywać, ale przeciwnie, by uzyskać łaskę i moc od Ducha Świętego. Dzięki mocy Bożej można zapanować nad swoimi pożądliwościami, a także przezwyciężyć wszelkie problemy. Bóg jest bardzo blisko, a w czasie Wielkiego Postu chce się nad nami zmiłować i otoczyć swoją miłosierną miłością.

Więź przyjaźni

Świt jest najpiękniejszą chwilą poranka. To zwiastun nowego dnia, nowych nadziei, szans, perspektyw ... Świt można przyrównać także do Zmartwychwstania naszego Pana, który pokonał ciemności i śmierć. Nasze życie jest jak owa winnica, która przeznaczona jest przez Boga do rozkwitu i urodzaju.

W każdym człowieku jest pierwiastek Boży, który pragnie do Niego powrócić. Dlatego odczuwamy inspirację do rozmyślań i spotkania z Bogiem. Popatrzmy zatem z wdzięcznością na winnicę którą uprawia Bóg w głębinach naszych dusz. W każdej duszy konsekrowanej jest coś co zachwyciło w nas Boga. Dlatego zapragnął mieć nas tak blisko siebie. Pomimo niegodności i brak zasług z naszej strony, otrzymaliśmy zaproszenie, by owa cząstka naszego serca rozkwitła wspaniałym odcieniem miłości, który ubogaca swym pięknem nie tylko duszę, ale cały Kościół Święty. Dziękujemy Ci Panie Boże że możemy radować się pięknem kwitnących winorośli dusz z którymi łączy nas więź przyjaźni. Jakim zachwytem napawa nasze serce widok dobra, piękna i miłości, które tak często przyćmiewa cień ludzkiej słabości. To cudowne, że pomagamy nawzajem sobie odkrywać piękno, którego być może nie odnaleźlibyśmy w nas samych, gdyby nie dar głębokiej przyjaźni, na który czekaliśmy całe życie. Każdy dzień jest nową szansą stawanie się lepszym, bardziej wartościowym człowiekiem dzięki darom Bożym, które mamy na wyciągnięcie ręki. Panie, naucz nas dobrze korzystać z Twoich darów i uwielbiać Cię w komunii dusz zjednoczonych w Tobie.