Boskie Sny

Anioł Pański ukazał się Józefowi we śnie (Mt 1:20).

Sny świętego Józefa to kluczowe momenty biblijne, w których anioł Boży objawia mu wolę Boga. Mamy przytoczone co najmniej cztery takie sny: pierwszy, gdy anioł uspokaja go co do Maryi (Mt 1:20-21); drugi, nakazujący ucieczkę do Egiptu (Mt 2:13); trzeci, informujący o bezpiecznym powrocie z Egiptu (Mt 2:19-20); i czwarty, wskazujący na Nazaret (Mt 2:22-23). Dzięki opisowi ewangelicznemu święty Józef jawi się nam jako wzór słuchania i pełnienia woli Bożej. Wynika stąd, że sny są narzędziem, przez które Bóg prowadzi i chroni Świętą Rodzinę w trudnych momentach. Józef, choć milczący, jest wzorem posłuszeństwa, podejmując natychmiastowe, konkretne działanie zgodne z wolą Bożą.

Sen symbolizuje życie duchowe każdego z nas – tę wewnętrzną przestrzeń, którą powinniśmy pielęgnować i strzec, gdzie Bóg się nam objawia i często do nas przemawia. Wiemy, że jest w nas nieraz wiele głosów: głosy naszych lęków, minionych doświadczeń, nadziei. Jest też głos złego ducha, który chce nas zwieść i zmylić. Dlatego ważne jest, aby pośród tych wszystkich głosów rozpoznawać głos Pana Boga.

Święty Józef uczy nas, jak pielęgnować niezbędne milczenie, a przede wszystkim jak podejmować właściwe decyzje dzięki Słowu Pańskiemu, które słyszymy w naszym sercu i sumieniu. Święty Józef uczy nas życia przepełnionego modlitwą, to znaczy rozmową z Bogiem Ojcem. Bardzo często to właśnie modlitwa sprawia, że intuicyjnie widzimy drogę wyjścia i rozwiązanie naszych problemów życiowych. Pan nigdy nie pozwala na pojawienie się trudności bez udzielenia nam pomocy, jakiej potrzebujemy, żeby sobie z nimi poradzić.

W naszych trudnych sytuacjach modlitwa oznacza wsłuchiwanie się w głos Boży, który może dać nam tę samą odwagę co świętemu Józefowi, abyśmy stawiali czoła troskom i nie poddawali się. Bóg nie obiecuje nam, że nigdy nie będziemy odczuwać lęku, ale że to On nas poprowadzi przez wszystko, co niebezpieczne.

Niech święty Józef pomoże nam otworzyć się na dialog z Bogiem, abyśmy odnaleźli światło, siłę i wewnętrzny pokój. Niech pomoże nam stawiać czoła trudnym doświadczeniom życiowym. Powierzmy nasze rodziny jego wstawiennictwu.

Módlmy się: Święty Józefie, mężu snów, naucz nas pielęgnować życie duchowe jako wewnętrzne miejsce, w którym Bóg się objawia i nas zbawia. Odsuń od nas myśl, że modlitwa jest bezużyteczna. Pomóż każdemu z nas odpowiedzieć na to, co wskazuje nam Pan. Niech nasze rozumowanie będzie oświecone światłem Ducha Świętego, nasze serca wsparte Jego mocą, a nasze lęki zbawione przez Jego miłosierdzie. Amen.

Dar pokoju

„Nawet w nocy serce jego nie zazna spokoju" (Koh 2,23)

Współczesny świat żyje w niepokoju. Podczas spotkania w Rzymie papież Leon XIV poprosił młodzież o modlitwę w intencji pokoju. Prawdopodobnie i jego serce w nocy nie zaznaje spokoju. Tak dzieje się z każdym sercem człowieka, który nie pozostaje obojętny na cierpienie świata.

Niedawno uczestniczyłem w międzynarodowym spotkaniu w Izraelu, dokładnie kilka dni przed rozpoczęciem kolejnego konfliktu zbrojnego. Od pierwszego dnia przeżywaliśmy bezsenne noce, ponieważ musieliśmy być przygotowani na alarm przeciwrakietowy, który mógł się odezwać w każdej chwili. Wtedy trzeba było uciekać do schronów znajdujących się w każdym budynku.

Widziałem smutek na twarzach wszystkich Izraelczyków, z których większość pragnie nie wojny, lecz pokoju. Spotykaliśmy się z Żydami, muzułmanami i chrześcijanami, którzy starają się o pojednanie między zwaśnionymi stronami. W Jerozolimie, przy Ścianie Płaczu, zanosiliśmy modlitwę o pokój dla świata, a w uszach brzmiały nam słowa Koheleta: „Marność nad marnościami – wszystko jest marnością", gdy brakuje pokoju.

Umiłowani w Chrystusie, Siostry i Bracia,

Co mamy czynić jako chrześcijanie, jeśli nasze serce nawet w nocy nie zaznaje spokoju? Odpowiedź daje nam dzisiaj święty Paweł Apostoł w Liście do Kolosan:

„Dążcie do tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus, zasiadający po prawicy Boga" (Kol 3,1). To od Niego należy oczekiwać Ducha Świętego, czyli Ducha, który obdarza pokojem.

Zastanówmy się: czy my rzeczywiście dążymy do tego pokoju, który jest w górze, a nie czasem do tego, co ziemskie? Dzieje się tak, gdy sprawy materialne stawiamy ponad sprawami duchowymi. Policzmy czas, który w ciągu dnia, tygodnia, miesiąca, roku poświęcamy na modlitwę o pokój.

Wierzymy, że jeśli tak jak Jezus Chrystus będziemy się modlić do naszego Ojca niebieskiego, to otrzymamy dar Ducha Świętego, a więc dar pokoju. Wiemy też dobrze, że modlitwa to „obumieranie dla świata i ukrywanie naszego życia z Chrystusem w Bogu". A to jest dość trudne. Nikt przecież nie chce dobrowolnie umierać, jeśli nie musi. Dopiero jednak, gdy naprawdę zaczynamy modlić się jak Chrystus, wówczas uciszają się wszelkie burze, które nas nawiedzają.

W jaki więc sposób mamy troszczyć się o spokój naszego serca, a zarazem o pokój dla całego świata? Święty Paweł ponownie nas poucza: „Zadajcie więc śmierć temu, co przyziemne w członkach waszych: rozpuście, nieczystości, namiętności, złej żądzy i chciwości" (Kol 3,5). A przede wszystkim: „Przyobleczcie człowieka nowego, który się odnawia ku poznaniu Boga według obrazu Tego, który go stworzył" (Kol 3,10).

Nie potrzebujemy już szukać różnic między nami, lecz raczej dostrzegać Jezusa Chrystusa obecnego w drugim człowieku. Nie musimy się więcej bogacić w dobra materialne, ale raczej prosić o dary Ducha Świętego, a szczególnie o dar pokoju. Albowiem „błogosławieni ubodzy w duchu, do nich bowiem należy królestwo niebieskie" (Mt 5,3).

Modlitwa o poranku

Dzisiejsza niedziela kieruje naszą uwagę ku fundamentalnemu pytaniu o rozpoznawanie obecności Boga w naszym życiu. Święty Augustyn w swoich "Wyznaniach" pisze: "Niespokojne jest serce człowieka, dopóki nie spocznie w Tobie, Boże". Te słowa szczególnie współbrzmią z dzisiejszą liturgią.

Ojcowie Kościoła często podkreślali, że poznanie Boga nie jest jedynie kwestią intelektualnego wysiłku, lecz przede wszystkim osobistego doświadczenia. Święty Jan Chryzostom naucza: "Bóg nie objawia się w blasku i przepychu, ale w cichości serca, które jest gotowe Go przyjąć". To nauczanie przypomina nam, że prawdziwe spotkanie z Bogiem wymaga wyciszenia i otwarcia serca.

Święty Grzegorz z Nyssy porównuje naszą duchową podróż do wchodzenia na górę - im wyżej się wspinamy, tym bardziej uświadamiamy sobie nieskończoność Bożej miłości i własną małość. To paradoksalne doświadczenie: im bliżej jesteśmy Boga, tym bardziej zdajemy sobie sprawę, jak wiele jeszcze przed nami.

W dzisiejszych czasach, gdy świat przepełniony jest hałasem i rozproszeniem, szczególnie potrzebujemy tej mądrości Ojców Kościoła. Święty Efrem Syryjczyk przypomina nam: "Modlitwa jest kluczem do poranka i zasuwą wieczoru". W tym prostym zdaniu zawiera się głęboka prawda o rytmie życia chrześcijańskiego - życia, które powinno być przeniknięte świadomością Bożej obecności.

Należy również wspomnieć o nauce świętego Cypriana z Kartaginy, który podkreślał znaczenie jedności Kościoła i wzajemnej miłości między wiernymi. "Nikt nie może mieć Boga za Ojca, kto nie ma Kościoła za matkę" - te słowa przypominają nam o znaczeniu wspólnoty wierzących w naszej duchowej wędrówce.

Drodzy Bracia i Siostry, niech te słowa Ojców Kościoła będą dla nas drogowskazem w rozpoczynającym się tygodniu. Pamiętajmy, że nasza wiara nie jest czymś abstrakcyjnym, ale żywym doświadczeniem spotkania z Bogiem, który nieustannie działa w historii i w naszym życiu.

Niech to będzie czas pogłębienia naszej relacji z Bogiem poprzez codzienną modlitwę w ciszy serca oraz uważną lekturę Pisma Świętego.

Zakończmy słowami świętego Ireneusza z Lyonu: "Chwałą Boga jest człowiek żyjący, a życiem człowieka jest oglądanie Boga".

Niech te słowa inspirują nas do szukania Bożej obecności w każdym dniu naszego życia.

Amen.